Aktywacja aminokwasów. Zanim podjednostki, jakimi są aminokwasy, zostaną połączone w łańcuch peptydowy, każdy z tych aminokwasów musi zostać zaktywowany w reakcji enzymatycznej z udziałem ATP. Poszczególne aminokwasy mają swoiste enzymy aktywujące. Każdy z tych enzymów znajduje się w cytoplazmie i nie jest związany z żadnym elementem strukturalnym komórki. Odpowiedni enzym katalizuje reakcję między określonym aminokwasem a ATP, w wyniku czego powstaje kompleks aminokwas-kwas adenylowy (aa-AMP) z uwolnieniem nieorganicznego piro-fosforanu. Ten sam enzym katalizuje następnie przyłączenie zaktywowanego aminokwasu do specyficznego dla danego aminokwasu tRNA, wskutek czego powstaje kompleks tRNA-aminokwas oraz wolny kwas adenylowy (AMP). Aminokwas zostaje przyłączony przy końcu łańcucha tRNA, o sekwencji nukleotydów CCA, wiążąc się z rybozą końcowego kwasu adenylowego. Jeżeli usuwa się te nukleotydy, to tRNA nie może w ogóle funkcjonować. Rola transportującego RNA. Francis Crick teoretycznie przewidział, że pewien rodzaj cząsteczki amino-kwasowej powinien służyć jako adaptor w trakcie syntezy białek. Twierdził on, że ponieważ pomiędzy łańcuchem polinukleotydowym a łańcuchem polipeptydowym nie istnieje żadna prosta przestrzenna zależność, która umożliwiałaby sekwencji nukleotydów bezpośrednie rozpoznawanie sekwencji aminokwasów, aminokwasy mogłyby być uszeregowane w odpowiedniej kolejności za pomocą małych adaptorowych cząsteczek RNA.
leczenie odwykoweOrtodoncjagry pl
